چشمهای سرگردان آرژین

سلام

cheshmhayesargardan — Thu, 08 Nov 2007 19:59:10 GMT

خیلی وقته که آپ نکردم می دونم. سرم خیلی شلوغ بود و هست. صاحب بوتیکی که من درش کار می کنم قراره یه بوتیک دیگه بزنه و حسابی ازمن داره کار می کشه.

خبر تازه اینکه نامزد کردم. که البته خبرش رو به صورت خصوصی به دو دوست وبلاگی دادم. دریغ از یک تبریک خشک و خالی.

دارم سعی می کنم دوباره به ادامه تحصیل فکر کنم. پارسال که نتونستم امتحان رو پاس کنم و به قولی پشت کنکور ارشد موندم. یادتون میاد؟ ولی خوب وقتی آدم یه نامزد خوب و فهمیده داره باز از این هوس ها به سرش می زنه.

معنی اسمم از کلمه زندگی میاد. روژین پرسیده بود.

ممنون از دوستایی که منو از یاد نبردن.

خودم هم شرکت می کنم

cheshmhayesargardan — Thu, 09 Aug 2007 23:15:13 GMT

اگه قرار باشه یه فیلم از سرگذشت و یا زندگی شما تا به این سنی که هستید درست کنن:

۱. چهار اتفاق مهم زندگتون که باید حتما بهشون اشاره بشه کدومها هستن:

دوران شاد و عزیزبچگی.

* وقتی ۱۰ سالم بود به این حقیقت پی بردم که آری برادر ناتنیمه. باورش خیلی سخت بود. هم برای ما و هم برای اون.

* مشکلی که در سن ۱۶ سالگی برام اتفاق افتاد. همون مسئله موهام(خودم هم خسته شدم از بس درباره اش نوشتم ولی خوب اتفاق مهمی بود )

* مسافرتم به آلمان در سن ۲۰ سالگی. بهترین تجربه ای که داشتم.

* آشناییم با حمید

۲. چهار اتفاق مهم که اگه بهشون اشاره نشه خیلی بهتره:

به همه چیز اشاره بشه بهتره

۳. خلاصه ای از اخلاقتون به اضافه شخصیت و غیره که باید بهشون اشاره بشه:

تقریبا از ۱۲ سالگی تا الان با افسردگیهای شدیدی دست و پنچه نرم می کنم. به خاطر همین بازیگوشیه دوران بچگی جاشو به منزوی بودن الان تقدیم کرده. اگه قرار باشه از اخلاقم قبل از ۱۲ سالگی بگم از زمین تا آسمون با اینی که الان هستم فرق داره. عاشق تنهایی هستم. کتاب خوندن رو به هر چیزی ترجیح می دم. از وابستگی های الکی متنفرم. از عقاید قدیمی بیزارم. بهم میگن شخصیت ثابتی ندارم. میگن رنگ عوض می کنی. مهربونم و با گذشت. کاری به کار کسی ندارم. خیلی خیلی خیلی دیر جوشم به خاطر همین فقط یه دوست صمیمی دارم .لیلی تنها کسیه که منو همیجور که هستم قبول داره. نا آرامی و سرگردانی در کل شخصیتمو توضیح می دن.

۴. با در نظر گرفتن چهره "واقعیتون" کدوم یکی از هنرپیشه هارو برای بازی نقش انتخاب می کنید؟

باران کوثری با رنگ چشمهای آبیه مایل به طوسی.

مرسی از شرکت همگی. اصلا باور نمی کردم این بازی انقدر شرکت کننده داشته باشه.

سلامممممممممم

cheshmhayesargardan — Sun, 29 Jul 2007 00:01:13 GMT

خیلی وقته که می خوام بیام بنویسم ولی نمی دونم همین که سر کار نمی رم و خونه نشین میشم افسردگی میاد سراغم

این پست فقط و فقط به خاطر دوست خوبم آیداست که منو خیلی خیلی وقت پیش به یه بازی با عنوان تاثیرگذارترین‌های رندگیتان چه کسانی هستن دعوت کرده بود. خیلی روش فکر کردم و به این نتیجه رسیدم که بهتره خیلی خلاصه بنویسم که اگه توضیح بدم هم خودم و ناراحت می کنم هم سر شما رو درد میارم. پس شروع می کنم

۱. اولین نفر یکی از دوستای بابام که سرطان خون داشت و متاسفانه ۳ سال پیش فوت کرد. چونکه وقتی ایشون کیمو رو شروع کردن همون روزی بود که من مجبور شدم موهامو به خاطر ریزش زیاد پسرونه بزنم. حرفای ایشون باعث شد خیلی چیزا رو بفهم و دیگه به همه چیز سطحی نگاه نکنم. شاید باور نکنید ولی موهام رو هم خیلی دوست دارم.

۲. دومین نفر دادشیم آرمان گل و عزیزم. البته تاثیری که اون روی منو زندگیم داشته تو همین چند ماه گذشته بوده. تو یه جمله خلاصه: داداشم یه آقای به تمام معناست. با اینکه کوچیکتر از آری ( اون یکی دادشم ) هستش ولی خیلی بیشتر از اون میفهمه.

۳. سومین نفر لیلی گلم. اینو نمی تونم بگم چرا. فقط میگم که تو شرایطی قرار گرفت که اگه من تو اون شرایط بودم نمی تونستم مثل اون تصمیم بگیرم. لیلی = استقامت

خوب از اونجایی که این بازی تاریخ مصرفش گذشته و من خیلی میخوام دوستام رو به یه بازی دعوت کنم خودم یه بازی شروع می کنم.

اگه قرار باشه یه فیلم از سرگذشت و یا زندگی شما تا به این سنی که هستید درست کنن:

۱. چهار اتفاق مهم زندگتون که باید حتما بهشون اشاره بشه کدومها هستم

۲. چهار اتفاق مهم که اگه بهشون اشاره نشه خیلی بهتره

۳. خلاصه ای از اخلاقتون به اضافه شخصیت و غیره که باید بهشون اشاره بشه

۴. با در نظر گرفتن چهره "واقعیتون" کدوم یکی از هنرپیشه هارو برای بازی نقش انتخاب می کنید؟

دوستایی که باید شرکت کنن:

آیدای عزیزم - پرستوی نازم - قهوه شیرینم - مریم گلم - عروسک خوشگلم که خیلی دیگه کم لطف شده.

cheshmhayesargardan — Sun, 15 Apr 2007 02:16:13 GMT

بی مقدمه میرم سر اصل مطلب.

من خودم به کتاب خوندن علاقه شدیدی دارم. یادم می یاد اولین بار که کتاب غیر درسی گذاشتم دستم و خوندم ۱۲ سالم بود. خیلی دلم میخواد کسایی که اینجارو مخونن بیان یا تو نظرات و یا تو بلاگ خودشون بگن کی و چرا خوندن رو شروع کردن. آخه دلیل کتاب خوندن من خیلی خنده داره میخوام ببینم دلیل کسی به پای دلیل من میرسه یا نه؟؟؟ اگه وقت کردم میرم از بلاگهایی که خوشم میاد دعوت می کنم.

.......................................................................................................................................

این سوژه رو آرمان بهم داد چون همش به من گیر میده که چرا مثل قبلنا نمی خونم خوب وقت ندارم چی کار کنم وگرنه من تشنه یه کتاب جالبم. خلاصه این شد که باز یاد گذشته افتادم و روزی که........ بعد می گم. اگه میشه یه چندتا کتاب شخص اول هم بهم معرفی کنید که داداشم زحمت خریدنشونو بکشه.

دیروز و امروز

cheshmhayesargardan — Sat, 31 Mar 2007 23:16:32 GMT

ای کاش می شد از زندگی همینجور که هست راضی بود. آرژین گذشته می خواست همه چیز رو اونجور که دوست داره داشته باشه ولی آرژین امروز همینجوری هم راضیه.زندگی قشنگه اگه بگذارن. از خوده من گرفته تا اطرافیان.

کار جدید = خودشناسی

cheshmhayesargardan — Sat, 17 Mar 2007 02:01:11 GMT

سرم انقدر شلوغه که تمرکزم رو به کلی از دست دادم. تو این چند وقتی هم هست که خواب درست و حسابی هم ندارم. ولی خوبه. احساس می کنم دارم تو این "شلوغی فکر" خودمو پیدا می کنم. دیگه حالت دیونه کننده معلق بودن رو هم ندارم. خدا رو شکر.

امیدوارم سال خوبی رو در پیش رو داشته باشید. راستی قراره روز سیزده بدر گچ دست آرمان رو باز کنیم. پس چندان سیزده نحسی نخواهد بود. نه؟؟؟

باز هم گذشته

cheshmhayesargardan — Tue, 27 Feb 2007 16:41:13 GMT

یادم میاد بار اولین باری که احساس کردم دیگه بزرگ شدم و باید مسئولیت پذیر باشم ۱۴ سالم بود. شاید برای بعضی ها این سن برای به این نتیجه رسیدن زیاد یا کم باشه ولی برای من این سن بود. خیلی خوب یادم میاد یه روز سرد برفی بود و مامانم و بابام و ژیلا خونه نبودن. من بودم و آرمان و آری. این آرمان ما از همون بچگی خیلی نا آرام بود و همیشه باید یکی بالا سرش بود تا خرابکاری نکنه. ولی اون روز نه من یادم موند حواسم باشه نه آری. باور کنید الان که دارم به گذشته بر میگردم و یاد اون روز و وضعیت آرمان میافتم حالم بد میشه. وقتی من و آری مشغول تلویزیون تماشا کردن بودیم آرمان خان ما یواشکی میره تو اتاقی که مامانم عادت داشت وسایلهای کهنه رو اونجا جمع کنه تا به موقعش وقتی زینب خانم بهش سر میزد بهش بده برای کسایی که محتاج بودن. تو اون اتاق ما یه مبل شکسته داشتیم که حتی زینب خانم هم ازش خوشش نمی اومد و هر بار با یه بهونه از بردن مبله طفره می رفت. خلاصه این دادش شیطون ما یه جورهایی وقتی در حال ورجه ورجه کردن روی این مبل بوده یکی از میخ های مبل میره تو پاش. من وقتی آرمان رو تو اون وضعیت دیدم کم مونده بود بمیرم. باور کنید قلبم انقدر تند تند میزد که فکر می کردم اگه همیجور بتپه میترکه. با چه وضعیتی آرمان رو آروم کردیم بماند. بیچاره تا مامان و بابام اومدن و بردنش دکتر این میخ تو پاش بود. حالا گفتم این اتفاق باعث شد بزرگ بشم چون نگاه مامان و بابا انقده سرزنش بار بود که از خودم و بی حواسیم بدم اومد. من عادت دارم هر وقت از خودم بدم میاد اون موقع سعی کنم عوض بشم.

نمیدونم چرا هوس کردم یاد اون روز بیافتم. شاید چونکه امروز تولد آرمان عزیزمه. داداشی گلم که هنوز هم دست شکسته اش به خاطر اون تصادف تو گچه. آرمان عزیزم که تو این شرایط مثل کوه پشتم ایستاده ای و شدی سنگ صبوری که اصلا انتظارشو نداشتم تولدت مبارک. انقده برام عزیزی که روز تولدت باعث شد باز بیام و بنویسم و تا حدی آروم بشم. به آرامش رسیدن چقد نزدیک بود و من نمی دونستم.

خدا حافظ

cheshmhayesargardan — Sun, 04 Feb 2007 05:04:13 GMT

هر چی رو که نوشته بودم رو تو چند ثانیه پاک کردم. من همیشه اینجوری بودم. در حال زندگی کردن در گذشته و در عین حال خواستن پاک کردن خاطراتی که نمی خوام تو خاطرم بمونن. به این نتیجه رسیدم که من آرامش رو حتی در خواب هم نمی بینم. آره عزیز با تو هستم که با اومدنت اون یه ذره آرامشی که داشتم رو ازم گرفتی. ناراضی نیستم به خدا . ارزششو داری.

وقتی صفحه بلاگم رو باز میکنم حس میکنم اینجا غریبم باور کنید من از درون خیلی تیره تر از رنگهای این قالبم. ای کاش یکی میفهمید چی میگم.

با اینکه مامانمو خیلی دوست دارم و از بچگی میخواستم شبیه مامانم باشم... از نظر قیافه.... هیچ وقت نتونستم مثل همه دخترهایی که با ماماناشون حرف میزنن درد دل کنم. شاید به خاطر همین هست که خیلی به پدرم وابسته ام. هر کاری که میکنم به خاطر اونه. دانشگاه رفتنم...رشته انتخاب کردنم...و خلاصه هر چی که اسمشو بیارید. فکر کنم زدم به سیم آخر. ای کاش بابام درکش انقده زیاد بود که قبول کنه این یکی انتخاب رو به من واگذار کنه. و ای کاش مامانم انقده میفهمید که بدونه حرف زدن یا اشاره من با بابام حرف بزنه. به خدا از این ای کاش ها متنفرم.

برای آیدا: عزیزم ای کاش پیشت بودم. شاید میتونستم خواهر خوبی برات باشم. اونم شاید آخه کی خواهر سرگردون میخواد.

برای تو: میدونم اینجا رو میخونی. نمیدونم باید از دست لیلی ناراحت باشم یا نه که اینجارو نشونت داد ولی بدون که " من ندانسته تو را میفهمم" دیگه این همه تلاش بی معنیه. باور کن.

برای همه :اگه یه جورهایی بعضی هاتون رو ناراحت کردم به بزرگی خودتون منو ببخشید.

خدا حافظ.

سلام

cheshmhayesargardan — Thu, 11 Jan 2007 19:32:13 GMT

امروز یه ایمیل غیر منتظره گرفتم از یه دوست خوب. ازش ممنونم فکر کنم بدونه کیه. ایمیل این خانوم گل باعث شد بیام بنویسم. باور کنید خیلی خوشحال شدم. مرسی عزیز

من هم مثل همه شما دوستان درگیر زندگی هستم. از مسائل خانوادگی گرفته تا شغلی.

نمیدونم چرا از وقتی نوشته هامو حذف کردم و قالب بلاگم مثل قبلنا تاریک نیست خیلی از دوستان بهم سر نمیزنن. دلم گرفت. مهم نیست این دل همیشه یه چیزیش هست.

از قهوه عزیز رسمن ممنون به خاطر این قالب قشنگ.

cheshmhayesargardan — Wed, 27 Dec 2006 17:15:13 GMT

سلام به صاحبخونه و دوستاش

با اینکه کلید خونتو دارم احساسه دزدی رو دارم که اگه زود نجنبه صاحب خونه بر میگرده و دمار از روزگارش در میاره.

امیدوارم که خوشت بیاد. زود برگرد چون من دیگه اینجا نمیام. می ترسم.

پیوست: عکست به این صفحه نمیاد. برگشتی عوضش کن. البته اگه خواستی. درضمن این پیوندها رو من نذاشتم فکر کنم با قالب اومدن.